وَأَنا عائِذٌ بِفَضْلِکَ هارِبٌ مِنْکَ إِلَیْک....

بار دیگر تُ بار دیگر توووو ...

سه شنبه, ۲ خرداد ۱۳۹۶، ۰۸:۵۴ ب.ظ


و الله دیگه اینجا جای زندگی کردن نیست ...














  • . هـــــــــــارِب

سیزده نود وشش

شنبه, ۳۰ ارديبهشت ۱۳۹۶، ۰۱:۴۷ ب.ظ

رییسی برای من هرگز دافعه ی احمدی نژاد یا قالیباف را نداشت. از او نفرت نداشتم. رقیبی بود کاملا قابل احترام و حتی بعضا دوست داشتنی. ولی چیزی که من را از انتخابش باز داشت ، نه شخصیت و اخلاق او، بلکه بی تجربگی در مدیریت های کلان، وعده های پوپولیستی تحقق ناپذیر و کمر شکن و صد البته اطرافیانِ نه چندان خوشنامش بود. اطرافیانی که دولت پاکدستان و مهرورزان را به یادم می آورد...

رییسی تا سه هفته پیش از آغاز نام نویسی نامزدها، به رسانه ها اعلام کرده بود که قصد شرکت در انتخابات را ندارد، لکن در مناظره سوم با جزوه ای ششصد صفحه ای آمد و ادعا کرد که برنامه دولت کار و کرامت است و شش ماه روی آن وقت گذاشته شده...

رییسی انسان شریفی به نظر می رسد. یک نیروی انقلابی و مومن. اما هرگز، هرگز نمی توان نقطه ای در کارنامه او پیدا کرد که کفایتش در سیاست را نشان بدهد. حرفهایش در مناظره ها اغلب سطحی و راه حلهایش راه حلهای پیش پا افتاده ای بود.بدون اینکه حتی ثانیه ای طعم دولت یا مجلس را بچشد، وعده های شگفت انگیز و عوام فریبانه می داد. تا اینکه حتی صدای رییس مجلس هم در آمد که :«خزانه دولت خالیست! دولت توانایی چنین کارهایی ندارد...»


رییسی قاضی ست، سی سال است که قاضی ست، و بهتر است این را بداند که هر کسی را بهر کاری ساختند...

  • . هـــــــــــارِب

اما تو چیز دیگری ...

چهارشنبه, ۲۷ ارديبهشت ۱۳۹۶، ۱۱:۲۹ ب.ظ

من عاشق به کار بردن لفظ «سینه چاک» برای طرفداران نامزد ها توسط آقا شدم :)))

سخنرانی امروز !

  • . هـــــــــــارِب

عاقل تر از آنیم که دیوانه نباشیم...

سه شنبه, ۲۶ ارديبهشت ۱۳۹۶، ۱۱:۰۴ ب.ظ
برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید
  • . هـــــــــــارِب

تکرار تاریخ :)

دوشنبه, ۲۵ ارديبهشت ۱۳۹۶، ۰۸:۵۰ ب.ظ

این روزها یاد جملات نغز و عمیق حاج منصور ارضیِ دانای کل در انتخابات سال 76 می افتم ...


مواظبـــ باش رنگ عمامه گولتــ نزنه :))))))))

  • . هـــــــــــارِب

تولدت مبارک ...

پنجشنبه, ۲۱ ارديبهشت ۱۳۹۶، ۰۴:۳۲ ب.ظ
شب نیمه شعبان پر است از خاطره، پر از کودکی، پر از شیرینی و شربت و مسجد، پر از ریسه و چراغ رنگی، پر از داربست و طاق نصرت، پر از هم زدن دیگ شله زرد، پر از مولودی، و پر از نبودنت ...

حد فاصل شهدا تا دروازه دولاب، تا خراسان حتی، وجب به وجب دیوانگی و سرور شهر را می توان دید. اما چیزی که قلب را به درد می آورد، خلطِ این عاشقانه با لجنزار سیاست است ... چیزی که حال آدم را به هم می زند اشتباه گرفتن رقیب با دشمن است، انحصاری کردن امام زمان است، ای «پسر فاطمه منتظر تو هستیم» است ...
 
پسرِ اصلیِ فاطمه یادت نرود برادر! منتظر او هم هستی ؟

 
ای خانه ات آباد... خراباتت کو؟
ای چشمه ی نور! انشعاباتت کو؟
در شهر نشانه ای ز تبلیغ تو نیست
ای عشق!... ستاد انتخاباتت کو؟

_________




















  • . هـــــــــــارِب

من که یادم نیست ...

شنبه, ۱۶ ارديبهشت ۱۳۹۶، ۰۲:۰۷ ق.ظ

سرنگون شد عقل، تا این سرزمین سامان گرفت

عقلِ من دیوانه وار از عاشقی فرمان گرفت


بازگشتی با هزار  اکراه ، گفتم زیر لب

یوسف مصری سراغ از مردمِ کنعان گرفت


از همان روزی که وضعم را خدا این گونه دید

در گناه عشق بر دیوانگان آسان گرفت


من که یادم نیست ، می گویند در روزِ اَلَست

از منِ بیچاره ی مخمور هم پیمان گرفت


گفته بودم گریه یعنی نقطه ی پایانِ مرد

در کویرِ چشمهایم ناگهان باران گرفت


تا خیالم سمت لبخندِ نخستینِ تو رفت

خون که نه، یک عشق تازه در رگم جریان گرفت


من که بی تقصیرم امّا ما مکمل بوده ایم

_می توان این خرده را بر نوح کشتیبان گرفت_


با نگاهت شعله ای کوچک فروزاندی ولی

آتشت بر خرمنِ دل رفته رفته جان گرفت


پس کجایی؟ ای که هم دردیّ و هم درمانِ من

 کاش می دیدی که «هارب» درد بی درمان گرفت...



خودم

15 اردیبهشت 96

  • . هـــــــــــارِب

صم

پنجشنبه, ۱۴ ارديبهشت ۱۳۹۶، ۰۱:۴۸ ق.ظ



در کوی تو معروفم و از روی تو محروم

گرگ دهن آلوده ی یوسف ندریده


ما هیچ ندیدیم و همه شهر بگفتند

افسانه ی مجنونِ به لیلی نرسیده ...


  • . هـــــــــــارِب

تنگی مقیاس ها

يكشنبه, ۱۰ ارديبهشت ۱۳۹۶، ۰۴:۳۳ ق.ظ




مادرت عکس تورا در قاب بوسید و گریست

مادر است و مهر فرزند و همین احساس ها


مادرت گفته « جوانی ات فدای فاطمه»

 گفته هر شب آب می ریزد به پای یاس ها...


خسته بودی، ماندنت، گنجیدنت دشوار بود

خسته از حدّ و حدود و تنگیِ مقیاس ها


در حضورِ آب، همواره تیمّم باطل است

 مسح را با خونِ تازه می کشند عباس ها


دست در تاریخ ما بردند ده قرنِ تمام

«دستِ حیدر، دست سقّا، دست آن غواص ها...»


هر نگاهت سینه خیز از خاک بالاتر نرفت

مانده داغِ یک نگاهت بر دلِ عکاس ها


آخرش سهمت از این ویرانه ها، یک کوچه شد

قطعه ی پنجاه و یک، با حمدها، اخلاص ها


چشم بستی" بر همه، حتی خودت، حتی سرت
"بی بصیرت" بودی و عامه _به قول خاص ها_









10 اردیبهشت 96

  • . هـــــــــــارِب

ونزوئلا گواهیست ...

جمعه, ۸ ارديبهشت ۱۳۹۶، ۰۳:۳۲ ب.ظ

آنان که انقلاب 1357 را از نزدیک درک کرده و در نوجوانی یا جوانی در آن حضور داشته یا ناظر بوده اند خوب به خاطر دارند که گروه های چپ شعار می دادند: آمریکا توخالی است/ ویتنام گواهی است.

چنان که پیش از این هم نوشته ام شعار «مرگ بر آمریکا»  با این شکل و فرم مربوط به بعد از پیروزی انقلاب و پس از اشغال سفارت آمریکا در آبان 1358 است و اگر چه انقلاب اسلامی وجه ضد امپریالیستی و ضد استعماری داشت که در قالب شعار «استقلال» متبلور بود اما شعار «مرگ بر آمریکا» با این سه واژه در تظاهرات 6 ماهِ توفانی سال 57 سر داده نمی شد بلکه احساسات ضد آمریکایی و ضد استعماری در قالب این شعارها ابراز می شد:

این شاه آمریکایی اعدام باید گردد/ بعد از شاه نوبت آمریکاست و آمریکا توخالی است/ ویتنام گواهی است.




شعار اول مردمی و شعارهای بعدی ساخته گروه های سیاسی بود و البته مذهبی ها ترجیح می دادند این شعار را سر دهند: «چین، شوروی، آمریکا/ دشمنان خلق ما» تا با گروه های مارکسیستی و مائوئیستی هوادار چین مرزبندی کرده باشند.

شعار « آمریکا تو خالی است/ ویتنام گواهی است» اما پژواک بیشتری داشت چون حضور آمریکا در ویتنام طولانی تر و شکست و ناکامی و تلفات شان زیان زد بود و یک مثال ملموس پیش چشم مردم قرار می داد تا از مداخله احتمالی نترسند.

این نوشته اما نمی خواهد به احساسات ضد آمریکایی در آن دوران و وضعیت ویتنام امروز و دوستی دو دولت سابقا متخاصم االات متحده و ویتنام بپردازد.

یادآوری این شعار اما به خاطر سه واژه است: توخالی، ویتنام و گواهی...

زیرا این روزها و در فصل تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری وعده هایی می شنویم که با هیچ منطقی تخقق پذیر و واقعی به نظر نمی رسند و مصداق کلمه «توخالی» اند. اما چرا می گوییم تو خالی اند؟

به دو دلیل: نخست این که این نوع پوپولیسم (ادعای راه حل ساده برای مشکلات پیچیده) را مردم ایران طی 8 سال احمدی نژاد با پوست و گوشت خود لمس کرده اند و از پایان آن دوره تنها 4 سال می گذرد و تازه در آن زمان قیمت نفت به بشکه ای 150 دلار رسید و وقتی بودجه را با نفت 50 دلاری می بندی و نفت به 150 دلار می رسد یعنی با آن 100 دلار اضافه به ازای هر بشکه از دو میلیون بشکه در روز دست دولت باز است و نه حالا که قیمت نفت 50 دلار است و اضافه ای در کار نیست و تازه همین را تحریم کرده بودند و اگر برجام نبود همین را هم نمی توانستیم بفروشیم یا با مدل پدیده بابک زنجانی باید می فروختیم!

دلیل دوم و اصلی اما وضعیت  امروز اقتصاد و سیاست و جامعه ونزوئلاست. ویتنام اگر در نگاه انقلابیون گواهی شد بر توخالی بودن قدرت نظامی آمریکا، در نگاه کارشناسان هم امروز ونزوئلا گواهی است بر توخالی بودن وعده بهبود اقتصاد با توزیع پول آن هم پولی که نیست و باید چاپ کنند (از بانک مرکزی استقراض کنند).

هوگو چاوز نفت می فروخت و پول آن را به جای سرمایه گذاری صرف دو کار می کرد: طرح های بلند پروازانه خود و توزیع بین فقرا. با این منطق که مگر کار را برای تامین هزینه های غذا و و تفریح و مسکن نمی خواهند؟ غذا را در هر محله خانه ای که از دولت بودجه می گرفت تأمین می کرد. تفریح و مسکن هم ارایه می شود. دیگر چه می خواهند؟!

دوست تهیه کننده تلویزیونی که به کاراکاس سفر کرده بود می گفت در هر محله در خانه ای  دیگی گذاشته بودند وسط حیاط یا کوچه و غذایی شبیه آش و سوپ ما در آن طبخ می کردند و مردم سر ظهر یک کاسه و پیاله می گرفتند و می رفتند. منظور از خانه هم آلونک هایی بود که در آن روزگار می گذراندند و غروب که می شد می ریختند در خیابان و زن و مرد می زدند و می رقصیدند و تفریح می کردند و شاید از جانب دولت «نوشاک» ی هم می رسید تا سرخوش باشند و در واقع پول نفت خود را می خوردند و می نوشیدند و حتی نمی پوشیدند.

اما این خاصه خرجی ها زمانی میسر بود که قیمت نفت 150 دلار بود و وقتی قیمت نفت سقوط کرد این کمک ها کم و کم تر و بعد یک سره قطع شد و حالا شاهد صف های طولانی برای یک بسته پوشک بچه یا یک قوطی روغن هستیم و معلوم است که چنین کشوری نمی تواند روی درآمد توریسم هم حساب کند چون گردشگر به مناطق امن سفر می کند و ونزوئلای امروز دچار بحران است و در آتش می سوزد و دیر و دور نیست که بحران های عمیق تر سیاسی هم سراغ آن بیاید.




وقتی ونزوئلای نفت خیز  پیش چشم ماست که به نفت مان دل بسته ایم و همین حالا که این نوشته را می خوانید مردم در کاراکاس به دنبال تأمین مایحتاج اولیه اند و دولت دیگر نمی تواند با پول نفت مانور بدهد و غذای مجانی توزیع کند آیا نمی توان در اصالت شعارهایی چون ایجاد 5 میلیون شغل در کوتاه مدت و چند برابر کردن یارانه نقدی تردید کرد؟ بر این اساس آیا نمی توان گفت این وعده ها توخالی است و ونزوئلا را گواه این مدعا دانست؟

اگر روند 8 ساله 84 تا 92 در ایرانِ ما و توزیع پول بدون سرمایه گذاری ادامه یافته بود بعید نبود که امروز ما هم با مشکلاتی شبیه ونزوئلا روبه رو شویم و مهم ترین دستاورد روحانی را می توان جلوگیری از « ونزوئلاییزه» شدن ایران دانست منتها کسانی باز امروز در ایرانِ ما به جای بیان این واقعیت وعده های تو خالی می دهند. حال آن که توسعه در گرو برنامه و آینده پژوهی است نه شعار و وعده توخالی.

پوپولیسم یعنی ترجیح منافع آنی بر مصالح آتی. پوپولیسم یعنی ارایه راه حل ساده و سریع برای مشکلات پیچیده  و زمان بر.

پوپولیسم گاهی در هیأت هوگو چاوز رُخ می نماید و زمانی در قامت نیکلاس مادورو. روح پوپولیسم اما همان است. شاید وعده های پوپولیسمِ نو شیرین باشد اما واقعیت ونزوئلای امروز تلخ است، خیلی تلخ...
  • . هـــــــــــارِب